Van machteloos naar grip

Nu bijna een jaar geleden, kwam mijn vader op de IC terecht na een val van de ladder tijdens het bomen snoeien. Een spannende tijd volgde, waarbij hij in slaap werd gehouden om zijn lichaam de kans te geven zichzelf te herstellen. We kwamen elke dag op bezoek, maar dat had hij niet door. Een gevoel van machteloosheid gaf het me; niets kunnen doen, alleen maar wat zitten wachten. Wel ging ik zoveel mogelijk door met de dagelijkse werkzaamheden en ging ik ook naar de lesdagen van mijn opleiding. Ik had echter constant last van hoofdpijn.

Tijdens een lesdag hadden we als thema de zogenaamde ‘lichaamstocht’. Dit is te gebruiken wanneer je lichamelijke klachten ervaart, zoals hoofdpijn en buikpijn, zonder dat daar een medische reden voor is. Psychosomatische klachten noemen we dat. Wanneer een psychisch conflict naar een lichamelijk symptoom is omgezet.

Bij de lichaamstocht ga je op een groot stuk papier (bv. een behangrol) liggen, waarbij de ander (in mijn geval een medestudente) je lichaam met een stift omtrekt. Op die manier kan je naar jezelf kijken en er als ware in ‘rondlopen’. Zoals gezegd had ik last van hoofdpijn, dus een ideale oefening voor mij op dat moment:). Ik tekende in mijn hoofd de hoofdpijn met donkere kleuren zoals bruin, groen, zwart en grijs. Toen ik dit zo kleurde, bedacht ik me dat het de kleuren zijn van gras, bomen en ladders, als het ware behorend bij de ‘oorzaak’ van het feit dat mijn vader in het ziekenhuis lag.
Naast dat ik last had van spanning, wat in mijn hoofd ging zitten, beschreef ik ook het gevoel van machteloosheid, dat ik niet wist wat ik voor mijn vader kon doen. Door er veel mee bezig te zijn, erover na te denken, bleef ik echter in mijn hoofd zitten, zonder dat ik wist hoe ik er op een andere manier mee om kon gaan. Terwijl ik dat juist wel wilde. Deze ‘wens’ beeldde ik uit door met stiften lijnen te kleuren vanaf mijn hoofd, door mijn armen, naar mijn handen. Daar reikten de lijnen nog verder; ze gingen door waar mijn lichaam stopte. Wat opviel, was dat ik hier lichte kleuren gebruikte, zoals roze, geel en oranje.

Een soort zwaarte viel van me af, de hoofdpijn kon uit mijn lijf stromen en ik wist dat ik wél iets kon doen. Mijn gevoel van machteloosheid heb ik om kunnen zetten naar grip. De oplossing had ik al die tijd al in me, ik moest ‘m alleen nog zien te vinden.

Diezelfde avond ging ik weer op bezoek bij mijn vader in het ziekenhuis. Hij was nog steeds in slaap, dus communicatie over en weer was er niet. Maar je kan op zoveel andere manieren communiceren, of de ander je nu hoort of niet. Dus heb ik zijn hand vastgepakt, en heb ik tegen hem gesproken. Ook heb ik kaartjes die hij had gekregen voorgelezen en opgehangen. Zodat hij, wanneer hij wakker zou worden, zou zien dat er veel mensen aan hem dachten.

Zoals verwacht, kon mijn vader de dingen de we gezegd en gedaan hebben toen hij in slaap was, zich niet herinneren. Maar ook toen mijn vader weer bij was, het beter met hem ging en hij naar de zaal toe kon, kon ik nog steeds dingen voor hem doen (die hij zich wel kan herinneren). Zoals een goede grote stoel voor hem regelen in plaats van op zo’n kleine bezoekersstoel te moeten zitten. Zorgen dat hij voldoende eten binnenkreeg om aan te sterken (het was niet zonder reden dat ik rond etenstijd langskwam natuurlijk).

Wat ik hieruit geleerd heb, is dat je altijd iets kan doen. Het hoeft niet meteen heel groot en veel te zijn. Een klein gebaar kan ook heel mooi en groots zijn.
Wees lief voor elkaar. Wees lief voor jezelf. Je doet wat je kan, je doet je best. En dat is meer dan genoeg. Want jij bent genoeg:).

Wil je een reactie achterlaten of zelf iets vertellen? Dat kan! Via het reactieveld onderaan deze pagina. Alvast bedankt!

Genoten van mijn blog? Like mijn pagina op Facebook en deel mijn blog met je vrienden 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.