Niet het wat, maar het waarom

Soms verrassen kinderen mij met hun vragen. Want ja, niet alleen ik hoef vragen te stellen natuurlijk, dat kunnen zij net zo goed doen!
Zo heb ik het met een meisje over haar basisschool, wat ze leuk vindt, wat ze minder leuk vindt. Dezelfde vragen stelt ze aan mij.

Uiteraard heb ik veel leuke momenten gehad op de basisschool, maar een niet zo leuk moment was waarop ik mij voelde uitgelachen door de hele klas, wat de meester had aangewakkerd. Met grote ogen kijkt ze me aan, ‘Is dat echt gebeurd?’ Verontwaardiging alom, en herkenning: ze is niet de enige die vervelende dingen op school meemaakt.

Later ben ik er nog eens over gaan nadenken, en zo ben ik bij deze blog uitgekomen.

Het moment waarover ik vertel, was de keer dat ik graag bij een operatie van onze pony wilde zijn. Dat was tijdens schooltijd, ik zat in groep 8 en vroeg in de klas of ik die middag dan vrij kon hebben om de operatie te kunnen zien (bij ons achter in het land).
Het ging om een castratie. De meester vroeg in de klas: ‘Weet iemand wat dat is?’ Een jongen stak zijn hand op en zei: ‘Is dat niet dat de ballen eraf worden gesneden?’ ‘Ja!’, zei de meester. Een lachsalvo klonk door de hele klas. En ik? Ik voelde me voor gek gezet, belachelijk gemaakt en heel alleen… Gebeurde dit nou echt? Werd ik uitgelachen door de hele klas, op aansporen van de meester nota bene?

Oké, het was ook grappig misschien, maar het ging mij erom dat ik het mee wilde maken, wilde zien welke materialen ze gebruikten, hoe ze met mijn pony om zouden gaan, hoe de verdoving in zijn werk ging. Ik was gewoon nieuwsgierig hoe zo’n (of welke dan ook) operatie zou gaan! Maar nee, het was uitgesloten dat ik een halve dag vrij zou hebben van school, want dat was toch wel het belangrijkst.

Achteraf gezien had ik natuurlijk kunnen zeggen ‘Ik ga naar die operatie’, maar ik voelde me zo belachelijk gemaakt dat ik dat eigenlijk niet eens meer durfde. Niet eens omdat mijn klasgenoten mij uitlachten, maar omdat het werd aangewakkerd door de meester.
Als de meester had doorgevraagd naar mijn intentie, naar de reden waarom ik er zo graag bij wilde zijn (ik wilde dierenarts worden), dan had hij (hopelijk) anders gereageerd.

Toen ervaarde ik al: het gaat er niet om wat je doet, maar om welk gevoel je de ander geeft.

Neem daarom de wensen en vragen van kinderen altijd serieus. Hoe grappig, belachelijk of bizar ze in jouw ogen misschien ook lijken. Het kind heeft een goede reden om ze te stellen. Vraag naar de intentie. Het gaat immers niet om de inhoud, het wat, maar om het waarom.

Nu ben ik nieuwsgierig, wie geeft jou een goed gevoel over jezelf?
Je kan hieronder je reactie achterlaten:).