Beppe

Het is deze week 5 jaar geleden dat mijn oma, beppe Gerbrig, overleed. Op de dag af precies drie maanden nadat haar man, pake Henk, was overleden.

Beppe had last van dementie. Veel dingen vergat ze, hetzelfde verhaal vertelde ze een paar minuten later weer. Maar wel herinnerde ze zich ons. Ze hoefde onze stem maar te horen en ze wist wie er was.
Na zo lang samen te hebben geleefd met mijn pake, was ze wat verloren na zijn overlijden. Wanneer we bij haar waren, was het gemis van pake voelbaar.

Op 13 maart 2015 werd mijn moeder gebeld door het bejaardentehuis waar mijn beppe woonde. Ze was overleden. Na haar lunch is ze in slaap gevallen waarna ze zittend in haar stoel, met een foto van haar man in de vensterbank, rustig is heengegaan.
Ik ging met mijn moeder mee naar mijn beppe. Want was ze nou echt overleden? Zo snel na mijn pake? Ergens verbaasde het me niet, maar het was toch ook onwerkelijk. Iets meer dan een week ervoor hadden we zelfs haar verjaardag nog gevierd.

Van grootse betekenis
Bij haar afscheidsdienst, zei de voorganger iets in de trant van dat mijn beppe geen ‘groots leven’ heeft gehad. En dat was ook zo. Ze was tevreden met wat ze had en deed haar ding. Maar dat betekende niet dat ze niet groots voor ons is geweest. Naast onze ouders waren pake en beppe onze belangrijkste opvoeders en hebben een groot deel van ons leven uitgemaakt. Toen mijn zusje en ik nog op de basisschool zaten, waren we vaak bij hen. En ik ben naar mijn beppe vernoemd, ook wel speciaal natuurlijk:). Ook toen we ouder werden kwam ik nog steeds graag bij hen.

Gedicht
Na haar overlijden heb ik een gedichtje gemaakt en voorgelezen op haar begrafenis. Graag deel ik het met jullie:

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe een beetje.
En alle beetjes die je sterft,
’t is vreemd, maar die vergeet je.
Het is je dikwijls soms ontgaan.
Je zegt ‘Wat ben ik moe’,
en op een keer was je
aan je laatste beetje toe.

Beppe ging stilletjes van ons weg,
een ander licht tegemoet.
Vriendelijk en veilig
om bij te schuilen.
Dat dat licht beppe mag begroeten en omarmen
en een schuilplaats kan zijn.

Nog steeds bij ons
Ik denk nog regelmatig aan mijn pake en beppe. Dan kom ik iets tegen wat me aan hen doet denken of ik herinner me iets wat ze tegen me hebben gezegd of wat we met hen hebben gedaan. Zo ook de foto die ik heb toegevoegd aan deze blog. Deze foto is gemaakt door mijn pake bij hen thuis in de achtertuin. Ik sta erop met mijn beppe en mijn zusje ligt in de kinderwagen. Ik vind het een sprekende foto voor hoe mijn beppe was, vanuit zorgzaamheid naar mij kijkend of alles goed gaat met me is. En we zitten zelfs op dezelfde manier, haha.
Door mijn grootouders op deze wijze te gedenken draag ik ze altijd bij me en zijn ze nooit echt weg. Want wat je in hart bewaart, raak je nooit kwijt en blijft altijd bij je.

Nu ben ik benieuwd… Welke band heb of had jij met je grootouders? En hoe is de band van je ouders met jouw kind? Je kan een reactie achterlaten in het reactieveld. Alvast heel erg bedankt!

Genoten van mijn blog? Like mijn pagina op Facebook en deel mijn blog met je vrienden 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.