Mijn pake

Deze blog gaat over mijn pake (opa in het Fries), pake Henk. Het is morgen 4 jaar geleden dat hij op 87-jarige leeftijd is overleden. Hij was de vader van mijn moeder. Samen met mijn beppe (oma) heeft hij een grote rol gespeeld in mijn leven. Toen mijn zusje en ik nog op de basisschool zaten, gingen we tussen de middag vaak bij mijn pake en beppe eten. Ook pasten ze regelmatig op. Lekker eten maken kon mijn pake als de beste!

Rond deze tijd van het jaar denk ik terug aan de laatste momenten met mijn pake.

De laatste keer dat ik mijn pake zag, lag hij in het ziekenhuis. Ik ging er in m’n eentje naartoe, voordat ik naar Amsterdam ging voor mijn opleiding. Vlak daarvoor ben ik langsgegaan bij mijn oma in het bejaardenhuis, waar ze toen een jaar woonden. Het was in de ochtend en mijn oma was wakker, maar lag nog wel in bed. Hoewel haar geheugen haar in de steek liet, herkende ze wel meteen mijn stem toen ik met een verzorgster praatte. De verzorgster vertelde me dat mijn oma verdrietig was, omdat het niet goed ging met haar man. Ik liep naar mijn oma, die tranen in haar ogen had en zei dat ze bang was dat pake dood zou gaan… Die angst was erg reëel en ik wist niet goed hoe ik die weg kon halen; als dat al mogelijk was. Daarom omhelsde ik haar, en troostte ik haar. Net zoals zij mij altijd heeft getroost wanneer ik dat nodig had.

Het bezoek aan mijn pake in het ziekenhuis was zwaarder dan ik had gedacht. Ik weet eigenlijk niet wat ik verwachtte, maar om daar mijn pake te zien liggen viel niet mee. Hij was op dat moment niet aanspreekbaar en was in slaap, maar dat weerhield me er niet van om zijn hand te pakken en tegen hem te praten, of in ieder geval er te ‘zijn’. De verpleegkundigen waren erg lief en ‘toevallig’ lag mijn oudtante, een zus van mijn beppe, op dezelfde afdeling in het ziekenhuis als mijn pake. Al gauw kwam zij ook zijn kamer binnenlopen. Het was erg fijn dat zij er ook was, alsof het zo heeft moeten zijn…
Met een kus op zijn wang en een laatste groet heb ik afscheid genomen van mijn lieve pake.

Diezelfde avond is hij overleden, de hand van mijn oma vasthoudend en in bijzijn van andere familieleden. Het was goed, zijn leven was voltooid.

Een paar maanden voor zijn dood heeft hij met behulp van Thuishotel Sneek zijn levensverhaal vastgelegd met de titel ‘En zo is het gekomen…’. Ik vind het erg leuk om de verhalen van vroeger van mijn pake terug te lezen. Graag deel ik een passage hieruit met jullie, over zijn eerste jaren:

“Mijn moeder vertelde later over mij in die tijd dat ze me niet eerder aan kon kleden dan dat ik op de fiets werd gezet. Daarmee bedoelde ze te zeggen dat ik zo’n ‘rouwdouwer’ was en mezelf zo smerig maakte, dat ze me geen nette kleren kon aantrekken zolang ik rond het huis speelde. Eén gebeurtenis werd later in de familie nog vaak verteld. Mijn moeder had de ramen gewassen en gezeemd. Nét toen ze klaar was, nam ik een lepel met water uit de emmer en gooide die tegen de ruit. Zo kon ze weer opnieuw beginnen. Ik was op dat idee gekomen omdat ik mijn vader had zien ‘mjuksjen’ (met een emmer gier uit de kelder scheppen) en dan dat leek mij ook mooi om te doen.”

In mijn fotoalbum vond ik deze foto van mij en mijn pake, we waren druk aan het werk in de tuin.
Ik herinner me mijn pake als een lieve man, die altijd voor ons klaarstond. En dat ‘rouwdouwerige’ is er altijd in gebleven. De herinneringen draag ik voor altijd mee in mijn hart.

Hoe is/was jouw band met je grootouders? Ik kijk uit naar je reactie. Alvast bedankt!

Genoten van mijn blog? Like mijn pagina op Facebook en deel mijn blog met je vrienden 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.